افت ترسناک استقلال!

به گزارش منیبان، ساپینتو، تمرکزش را روی اجرای فوتبال مالکانه قرار داده است ولی استقلال نسبت به گذشته، افتی ملموس دارد؛ افتی که علتش را باید در نوع نگاه آجورلو و تیم عریض و طویل مشاورانش جستجو کرد.  استقلال فعلی، تشکیل شده از دو زیرمجموعه کامل که البته تشکیل یک مجموعه درست و حسابی را نمی‌دهند. علت؟ چون حلقه واسطی به کیفیت این دو حلقه وجود ندارد. چون در بازار نقل و انتقالات، برای چنین مفصل ارتباط دهنده‌ای فکر نشد. استقلال، مدافعان خوبی دارد؛ چه از نظر کیفیت و چه از نظر کمیت. دست سرمربی کاملا باز است برای انتخاب سیستم‌های 3 یا 4 دفاع. سیاوش یزدانی، محمدحسین مرادمند، رافائل سیلوا و عارف غلامی به همراه صالح حردانی، جعفر سلمانی و ابوالفضل جلالی. استقلال، هافبک‌های دفاعی خوبی هم دارد: روزبه چشمی، امید حامدی‌فر، زبیر نیک‌نفس و حتی سعید مهری.  استقلال، مهاجمان خوبی دارد؛ چه از نظر کیفیت و چه از نظر کمیت. دست سرمربی کاملا باز است برای انتخاب سیستم‌های یک یا 2 مهاجم. سجاد شهباززاده، آرمان رمضانی، پیمان بابایی و حتی ارسلان مطهری مغضوب.  استقلال، هافبک‌های هجومی و وینگرهای درخشانی هم دارد: رضا میرزایی، کوین یامگا، امیرعلی صادقی، محمد محبی و مهدی قایدی.

  ولی استقلال، مردی که کیفیت لازم برای ارتباط این دو مجموعه به هم را داشته باشد، ندارد. مهدی مهدی‌پور تلورانس بازی بالایی دارد و آرش رضاوند حتی در همین کیفیت فعلی هم کامل نیست. استقلال فعلی نیاز به یک «امید ابراهیمی» دارد که عقب بیاید، توپ بگیرد، بجنگد و جلو برود. استقلال فعلی نیاز به یک «علی کریمی» دارد که بتواند با پاس‌هایش از عقب، دو چهارم میانی زمین را «دور» بزند. استقلال فعلی نیاز به یک «مجتبی جباری» دارد که نبوغ داشته باشد. ولی استقلال فعلی، هیچکدام از اینها را که ندارد، هیچ حتی امیرحسین حسین‌زاده را هم ندارد که بتواند جز در کناره‌های زمین، از کانال میانی هم بتازد و جلو برود. فقط نیمی از 4 کانال طولی موجود در زمین فوتبال، برای استقلال فعال است: کناره خط طولی راست و چپ. کانال میانی مرکز زمین، تا اطلاع ثانوی مسدود است.  امیر قلعه‌نویی زمانی که در اوج دوران مربیگری‌اش بود، همیشه تیمش را با انبوهی از هافبک‌های همه‌فن حریف سر و شکل می‌داد. استدلال قلعه‌نویی این بود که یک هافبک، می‌تواند مهاجم خوبی باشد (مثل جان‌واریو و بائو) و می‌تواند مدافع خوبی هم باشد (مثل ابراهیمی) ولی یک مهاجم یا یک مدافع، نمی‌تواند هافبک خوبی باشد.  این است که استقلال با وجود معدل مالکیت توپ تقریبا 60 درصدی، به شدت از کمبود موقعیت رنج می‌برد. به شدت در انتقال از فاز دفاع به حمله، «ریپ» می‌زند. چون مرد ریتم‌دهنده‌ای در مرکز زمین نیست که دو تکه جدای از هم عقب و جلو را به هم متصل کند. و به همین دلیل است که سجاد شهباززاده در تمام این 200 دقیقه، فقط یک بار صاحب توپ درحالتی شده که فقط نیاز به ضربه‌اش داشته (برابر ملوان) یعنی توپ به او وقتی رسیده که رو به دروازه است.  رقبای استقلال با اجرای یک راه حل ساده، می‌توانند دروازه‌شان را بسته نگه دارند: کنترل کامل کناره‌ها (که با وجود حضور حردانی، یامگا، محبی و قایدی، اصلا کار راحتی نیست اما شدنی است.) گل دوم و سوم به ملوان و گل بازی با مس، با حرکاتی از کناره‌ها پایه‌گذاری شد ولی سپاهان به لطف درخشش دانشگر در راست و نورافکن در چپ، اجازه بازی به استقلال در کانال‌های کناری زمین را نداد و برنده شد.