وقتی یک جفت کفش، شش مرحله تلاش را نیمهتمام میگذارد
برای فاطمه محیطیزاده، ماجرای ناگویا فقط از دست رفتن یک مدال نیست؛ شاید حتی مهمتر از مدال، از دست رفتن ناگهانی چیزی باشد که او در ۶ مرحله برایش جنگیده بود.
رقابت های دوومیدانی بیستمین دوره بازی های اسیایی از روز گذشته با برگزاری رقابت های هفتگانه در ناگویا آغاز شد. فاطمه محیطی زاده تنها نماینده ایران در این بخش از مسابقات بود که ۶ مرحله از رقابت هایش را برگزار کرد اما پیش از حضور در مرحله هفتم و نهایی از ادامه مسابقات بازماند.
این دونده دختر بعد از اینکه در شش ماده رقابت های هفتگانه شرکت کرد از سوی مسئولان برگزار کننده مسابقه، دیسکالیفه شد و اینگونه شانس دستیابی به مدال را از دست داد چراکه او تا پایان مرحله ششم، در جایگاه دوم قرار داشت و از شانس های مسلم مدال اوری به حساب می آمد.
ماده هفتگانه ویژگی خاصی دارد چون برخلاف دیگر مواد دوومیدانی، یک رقابت چندساعته و چند مرحلهای است؛ ورزشکار باید در هفت ماده پیاپی توان بدنی، تمرکز، تکنیک و توانایی بازگشت به مسابقه را حفظ کند تا نتیجه کارش را به ببیند.
فاطمه محیطیزاده از صبح پنجشنبه (۲ مهر) کارش را در هفتگانه آغاز کرد و در هر مرحله نشان داد که برای مدال آمده است. او در ۱۰۰ متر مانع سوم شد، در پرش ارتفاع بهترین عملکرد را داشت و اول شد، در پرتاب وزنه دوم شد و در ۲۰۰ متر نیز جایگاه سوم را به دست آورد و اینگونه روز نخست را با قرار گرفتن در جدول هفتگانه تمام کرد.
محیطی زاده امروز (جمعه ۳ مهر) و در دومین روز رقابت های هفتگانه هم این روند را ادامه داد چون در پرش طول بهترین نتیجه را میان شرکتکنندگان ثبت کرد و اول شد. او البته در پرتاب نیزه هشتم شد با این حال بعد از شش ماده، همچنان در کورس مدال قرار داشت درحالیکه تنها یک ماده تا پایان رقابت و دستیابی به مدال فاصله داشت.
دردی که فقط از دست رفتن مدال نیست
مدال بازی های آسیایی ارزشمند است اما نه فقط به خاطر عنوانی که به واسطه آن کسب می شود. سالها تمرین، امید خانواده، آینده شغلی، اعتبار ورزشی و البته پاداشهای مالی پشت این مدال قرار دارد که از دست رفتن آن باعث از دست رفتن همه اینها می شود.
قطعا محیطی زادهِ جوان و کم سن و سال فرصت های دیگری برای مدال آوری خواهد داشت اما آنچه نمی توان کتمان کرد اینکه بازی های آسیایی ۲۰۲۶، مدال آن و این مقطع از زندگی او تکرار شدنی نیستند.
مدال ناگویا که فاطمه محیطی زاده فاصله کمی تا آن داشت، میتوانست اعتبار پررنگی به کارنامه ورزشی اش بدهد و در بخش مالی هم بخشی از آینده مالی زندگیاش را سر و سامان بدهد و بهتر کند، بنابراین طبیعی است که حالا از دست رفتن امید کسب این مدال و فقدانش، فشار روانی اتفاق را بیشتر کند.
دیسکالیفه شدن واقعیت را از بین نمی برد
فاطمه محیطی زاده به خاطر دیسکالیفه شدن از ادامه رقابت های هفتگانه و کسب مدال آن بازماند پس حق دارد ناراحت باشد. عصبانی باشد. پر از خشم باشد و حق دارد برای مدالی که میتوانست بگیرد، سوگواری کند چون محیطی زاده شش ماده را با کیفیتی طی کرده که او را در جمع مدعیان مدال قرار داده بود؛ این عملکرد بخشی از واقعیت مسابقه است اگر چه نتیجه نهایی در جدول ثبت نمی شود.
آنچه محیطیزاده در ناگویا انجام داده، با تصمیم نهایی داوران و مسئولان مسابقه از بین نمیرود. واقعیت این است که او تا جایی که اجازه پیدا کرد، برای مدال جنگید و در نهایت به خاطر مسائلی که اصلا به عملکردش مربوط نمی شود، از دستیابی به آن بازماند.
فاطمه محیطی زاده شکست نخورد فقط اینکه فرصت تمام کردن مسابقه از او گرفته شد.
