این موجود دریایی عجیب پنج سال بدون غذا زنده میماند!
ایزوپود، نوعی خر خاکی غولپیکر در اعماق دریا با معدهای بزرگ است که میتواند سالها بدون غذا دوام بیاورد.
یک روز بدون غذا ماندن سخت است اما ۵ سال بدون غذا ماندن غیرممکن به نظر می رسد. با این حال، ایزوپودهای غول پیکر به اندازه یک توپ بسکتبال که نوعی خرخاکی و از سخت پوستان ساکن در اعماق دریا هستند به طور معمول می توانند برای سال ها مابین وعده های غذایی زنده بمانند.
این تناقض آشکار مدت هاست که دانشمندان را متحیر کرده است. چگونه حیوانی که به چنین اندازه های چشمگیری می رسد می تواند در اعماق اقیانوس رشد کند؛ جایی که مواد مغذی کمیاب و فرصت های تغذیه غیرقابل پیش بینی است؟
یک گروه تحقیقاتی از مؤسسه اقیانوس شناسی آکادمی علوم چین (IOCAS) تصمیم گرفتند به دنبال پاسخ به این پرسش بروند. آنها با استفاده از تجزیه و تحلیلهای مولتیومیک و آزمایشهای عملکردی دریافتند که ایزوپودهای اعماق دریا یک معده بزرگ ذخیرهسازی غذا را با نرخ متابولیسم پایه بسیار پایین (BMR) ترکیب میکنند، در نتیجه می توانند دورههای طولانی گرسنگی را تحمل کنند.
برای این مطالعه، محققان دو گونه ایزوپود را که در اعماق مختلف زندگی میکردند، بررسی کردند: گونه Bathynomus jamesi در اعماق 898 متری و Bathynomus doederleini از اعماق 300 متری دریا. محققان با ترکیب ژنومیک مقایسه ای با تجزیه و تحلیل آناتومی، فیزیولوژی، رفتار و باکتری های های مرتبط، یک الگوی بقا را شناسایی کردند که به عنوان "افزایش درآمد و کاهش هزینه ها" در پاسخ به غذای محدود توصیف می شود.
در ایزوپودهای اعماق دریا، معده حدود دو سوم بدن را اشغال میکند که نسبت به معده گونههای مرتبط از آبهای کم عمق یا زیستگاههای جزر و مدی دارای اندازه بسیار بزرگتری است. هنگامی که معده مملو از غذا و دارای مخلوطی از ذرات ریز آسیاب شده و شدت هضم شده باشد، آن را به صورت توده ای گِل مانند با جمعیت باکتری های گوارشی نسبتا اندکی مانند Firmicutes نگه می دارد. در عوض این توده غذایی سرشار از کلامیدیا است که با ذخیره چربی مرتبط است.
این ویژگیها با یکدیگر نشان میدهند که ایزوپودهای اعماق دریا ممکن است هر زمان که غذا در دسترس باشد، وعدههای غذایی بزرگ بخورند سپس نرخ متابولیسم پایه بسیار پایین یا BMR خود را به شدت کاهش داده و به مواد غذایی ذخیره شده اجازه هضم و استفاده آهسته در دورههای طولانی مدت را دهند.
«جیانبو یوان»، محقق ارشد این پژوهش گفت: "کار ما نه تنها رمزگشایی از رمز و راز تحمل گرسنگی فوقالعاده طولانی در ایزوپودهای اعماق دریا است، بلکه الگوی مهمی ارائه میکند برای درک این که چگونه زندگی رشد و بقا را در محیطهای شدید متعادل میکند."
