چرا «سید مجید» در مراسم وداع با رهبر شهید، لباس سیاه به تن نداشت؟

تابناک نوشت: سید مجید با لباس رزم آمد نه لباس سیاه. نیامد تا فقط اشک بریزد و در سکوت عزا، ردایی سیاه بر تن کند.

سید مجید، نقطه‌زنِ دقیقِ میدان، با لباس رزم به وداع رهبر شهید شتافت؛ همان لباسی که هنوز بوی  باروت و بیداری را با خود دارد. گویی نه در مراسم تشییع، که در امتداد خط مقدم ایستاده بود؛ جایی که مرگ و زندگی، یک خط باریک بیشتر فاصله ندارند.

این همان پرچم سرخ است

این، همان پرچم سرخ حسینی است که دوباره برافراشته شد. پرچمی که فریادش از دل تاریخ برمی‌خیزد و در همین لحظه، با زبانی بی‌کلام اما نافذ، اعلام می‌کند: ما حتی در میانهٔ هر توافقی، هر مذاکره‌ای، هر لبخند دیپلماتیک، چشم از دشمن برنداشته‌ایم. او را همچنان دشمن می‌دانیم؛ دشمنی که حساب سنگینی نزد ما دارد. ما خونخواهیم؛ نه از روی کینهٔ کور، که از سرِ حق‌شناسی و وفاداری به خون‌هایی که بر زمین نماندند.

بله، شاید روزگار، شیوه را عوض کند؛ شاید شمشیر به کلام و میدان به میز تبدیل شود، اما اصلِ مطلب تغییر نمی‌کند: از «خون خویش» نخواهیم گذشت. این عهد، شکسته نمی‌شود. 

لباس رزم او، پیامِ روشنی بود به همهٔ کسانی که دل در گرو این راه دارند: ما همچنان هستیم. لحظه‌ای از شما غفلت نکرده‌ایم. در اوج عزا، ما هنوز در حال رزم‌ایم؛ نه برای نمایش، که برای تداوم. 

فراتر از انتخاب

این تصویر، فراتر از یک انتخاب شخصی است؛ نمادی است از آن روحیه‌ای که انقلاب و مقاومت را زنده نگه داشته: سوگ، ما را به تسلیم نمی‌کشاند، بلکه به بیداری بیشتر وامی‌دارد. سید محید با این حضور، دوباره آن درس کهن کربلا را زمزمه کرد: «ما مرگ را بر ذلت ترجیح می‌دهیم» و «تا آخرین قطره خون، بر سرِ پیمان ایستاده‌ایم».

در این صحنه، تاریخ و حال، در یک قابِ به‌یادماندنی به هم پیوسته‌اند؛ و پرچم سرخ، همچنان در باد می‌پیچد و فریاد می‌زند: ما بیداریم.