تحلیل ظریف از تناقضات اخلاقی، سیاسی و حقوقی در قطعنامه ۲۸۱۷ شورای امنیت سازمان ملل متحد
وزیر خارجه پیشین و رئیس اندیشکده پایاب در خصوص قطعنامه ضدایرانی ۲۸۱۷ شورای امنیت گفت: هنگامی که قدرت‌های دارنده حق وتو شورای امنیت را بسیج می‌کنند تا با تصویب قطعنامه‌ای یک‌سویه(۲۸۱۷)، قربانیِ تهاجمی بی‌بهانه را سرزنش کرده و مهاجمان را تبرئه نمایند، این نهاد از مرحله «بی‌عملی» به ورطه «همدستی فعال» سقوط می‌کند.
محمدجواد ظریف، وزیر خارجه پیشین ایران، در مقاله‌ای اظهار کرد: رویه خطرناکی که این قطعنامه بنیان می‌گذارد، در چهار محور خلاصه می‌شود:
• یک‌طرفه شدن تعهدات معاهده‌ای
• تبدیل دیپلماسی به تله‌ای تکرارپذیر
• پاک کردن جنایات جنگی با دستورکار ژئوپلیتیکی
• تهی شدن ماده ۵۱ و قطعنامه ۳۳۱۴
وی گفت: قطعنامه ۲۸۱۷ در تاریخ دیپلماسی نه به عنوان سندی برای صلح، بلکه به مثابه بنای یادبودی از ریاکاری نهادی ثبت خواهد شد. این قطعنامه با گسستن جنگ ۲۰۲۶ از ریشه‌های آن در نابودی غیرقانونی برجام، با نادیده گرفتن خدعه مکرر آغاز جنگ در میانه مذاکرات ژوئن ۲۰۲۵ و فوریه ۲۰۲۶، با روی گرداندن از پیکرهای کودکان شهید در میناب و لامرد برای تبرئه میزبانان زیرساخت‌های جنگ، حقیقت را وارونه جلوه می‌دهد.
وزیر خارجه پیشین ایران ادامه داد: منشور ملل متحد هیچ سلسله‌مراتبی میان دولت‌ها، هیچ مصونیتی برای قدرتمندان و هیچ مجوزی برای نقض بنیادین‌ترین قواعد خود قائل نیست. شورایی که قربانی را توبیخ می‌کند و برای متجاوز سپر می‌سازد، منشور را گزینشی تفسیر می‌کند و پاسخگویی را بر مدار قدرت توزیع می‌نماید، نمی‌تواند مدعی پاسداری از صلح و امنیت بین‌المللی باشد.
ظریف گفت: قطعنامه ۲۸۱۷ در این فضا، نه گامی به سوی صلح، بلکه ابزاری برای مصلحت‌گرایی سیاسی است. ۲۸۱۷ از هرگونه مشروعیت حقوقی، اعتبار سیاسی یا اقتدار اخلاقی بی‌بهره است. بدتر آنکه، با مشروعیت‌بخشی گزینشی به رفتار متجاوز و محکوم کردن قربانی، ممکن است بانیان و مجریان خود را در معرض مسئولیت بین‌المللی ناشی از معاونت و مساعدت در تجاوز و جنایات جنگی قرار دهد.
متن کامل این مقاله را در لینک زیر می توانید بخوانید.
paiab.org/fa/?p=4352
